Zobacz galerię zdjęć...
(nie) zaskakująca klasa pierwszej ligi
czyli brak doskonałych debiutów,
za to doskonałe płyty doskonałych artystów,
nudne?!  - nie bo z wyjątkami.

W brytyjskiej prasie było o nich głośno już na początku roku.  Wskrzesili nu rave na tyle skutecznie, że NME uznał ich Myths Of The Near Future za płytę roku, a Golden Skans za najlepszy singiel. Klaxons to zdecydowanie jeden z najciekawszych debiutów obok zakorzenionego   w tradycjach blues’a albumu Robbers and Cowards Cold War Kids czy nowatorskiego, wyznaczającego nową jakość brzmienia Battles (Mirrowed).
Przed nimi sprawdzian – druga płyta, która ma pokazać rzeczywistą wartość zespołu. Nie udało się w tym roku choćby Bloc Party, Kaiser Chiefs, ale jak zaznaczyłem na wstępie, są wyjątki. I to jakie! - Editors, Arctic Monkey i oni, duma Kanady - Arcade Fire. Po świetnym Funeral świat wstrzymał oddech. Spokojnie, Neon Bible w każdym dźwięku nie rozczarowywuje. Piękna, dojrzała płyta. Zachwyt krytyki i pierwsze miejsce w podsumowaniu Q, który tytułuje ich „najbardziej ekscytujacym zespołem świata”.
         W muzyce pop po sukcesach choćby Justin’a Timberlake’a, Nelly Furtado słynny producent Timbaland nagrywa firmowaną własnym nazwiskiem płytę Shock Value. Wspomagany przez One Republic wyśpiewuje swoje „przeprosiny”, a dzieki The Way I Are zaprasza na parkiety. A tam nie powinno zabraknąć Shy Child, Roisin Murphy czy LCD Soundsystem. Za tym projektem muzycznym stoi producent James Murphy i to jego najlepsza płyta. Mistrzostwo mieszania stylów – elektronika, punk, dance i nie dziwi więc pierwsze miejsce w podsumowaniu UNCUT.
I mamy jeszcze pojedynek dwóch wielkich sceny hip-hop’owej: 50 Cent i Kenye West. Wyglada na to, że ten drugi okazał się „silniejszy”.
         Zanim wspomnę o moich faworytach, nie moge zapomnieć o bardzo dobrym Because of the Times Kings of Leon, nowym projekcie Damona Albarna i The Good, the Bad and the Queen, który utwierdza w przekonaniu, że Albarn jest bardzo utalentowanym artystą. Jest jeszcze jak zwykle dobre The White Stripe z albumem Icky Trump i Low-mistrzowie minimalistycznych dźwieków.
         Wypada jeszcze wspomnieć dwie panie – Björk i PJ Harvey. Pierwsza do nagrania swojej płyty zatrudniła znanych producentów, druga wraca do fortepianu. Wszystko pięknie, lecz obie nie mają „parasola” i obie nie są wystarczająco „glamours”.
Za to on już wkrótce może być wielką gwiazdą. Niezwykły głos, talent kompozytorski. Nazywa się Rufus Wainwright i warto zapamiętać to nazwisko. Jego twórczość można określić mianem contemporary pop. Niespotykana odmiana piosenki autorskiej w połączeniu z tradycjami operowymi. Brzmi wodewilowo a jednocześnie współcześnie. Moje odkrycie roku. Szybko nadrabiam zaległości bo to jego piąty, najlepszy album.
Panów z Radiohead znam od dawna. Długo kazali czekać na swoje nowe dzieło, ale warto było czekać. In Rainbows zapewne przejdzie do historii choćby za kontrowersyjny sposób dystrybucji. Płytę można było ściagnąć w formacie mp3, za dowolnie ustaloną cenę, ze strony internetowej grupy, zanim pojawiła się w sklepach. Płyta, która utwierdza w przekonaniu jak bardzo muzycy są niezależni od jakichkolwiek wpływów, klasyfikacji. A jej zawartość to przede wszystkim niezwykłe kompozycje. Ładne piosenki nagrywane bez presji, po prostu. Doskonały balans pomiędzy elektronicznymi eksperymentami a akustycznymi balladami, psychodelią a melancholią. Tęcza na pięć gwiazdek. Płyta roku.

TOP 8 :

1. Radiohead, In Rainbows
2. Rufus Wainwright, Release the Stars
3. Arcade Fire, Neon Bible
4. Kasia Nosowska, UniSexBlues
5. Editors, An And Has a Star
6. Klaxons, Myths of the Near Future
7. Low, Drums and Guns
8. LCD Soundsystem, Sound of Silver

P.S. Polska:
Dwa nazwiska: Nosowska i Wiraszko. Wokalistka Hey w solowej odsłonie i współzałożyciel zespołu Muchy-najważniejszego polskiego debiutu minionego roku. Ona udowadnia , że wielką artystką jest. On, że można w Polsce grać na gitarach tak, jak robią to na Wyspach.